Şimdi!Tanımlamanın, isimlendirmenin hep insan hayatında tabu oluşturmak anlamına geldiğini düşünüyordum."-Dum" çünkü değişti bu fikir...Şöyle ki;İsimlendirmenin bazen yardımcı olabileceğini anladım.Yararlı olabileceğini de.. Hayatımı alt üst eden eski kız arkadaşımı şu zamana kadar belki de yalnızlığımla ilişkilendiriyordum.Yani Hesna=yalnızlık... Yalnız kaldığımda aklıma ilk gelen şey o oluyordu.. "-Du" çünkü artık yalnızlığıma artık "huzur" ismini veriyorum... Yalnızlığıma "mutluluk" ismini veriyorum.. Bir kaç gündür her tarafa sırıtıyorum...Ondan önceki bir kaç hafta boyunca tek kullandığım mimik somurtmaktı belki de. Mutsuzluktu beni sarıp sarmalayan.. Mutsuzdu olmak istediğim şey... Başardım!...Mutsuz oldum.. Madem başarabiliyorum..Bu sefer de mutlu olmayı deneyeceğim.Ama nereye kadar? yapmak istediğim şey mutlu olmak mı? olunca ne yapacağım peki? Çabuk sıkılan biriyim, sıkılınca ne olacak?